آسمانى به پايان مىرسد ، يا اين كه بشر پس از رسيدن به اين دستاوردها خود را در آستانهء جهان‌هاى وسيع‌تر و عظيم‌ترى مشاهده مىكند ؟ جهانى كه مملو از ميلياردها منظومه و ستارهء فروزان و شناور در فضاست و نظام شمسى ما در برابر آن بسان مرواريدى است در قعر اقيانوسى بى كرانه . اگر بشر با بال‌هاى علم و دانش قدرى از منظومهء شمسى فراتر رود و به عظمت ميلياردها ستاره ، كهكشان و سحابى خيره گردد و بر گوشه‌اى از اين نظام بديع واقف و آگاه شود در برابر آفرينندهء اين نظام و پديد آورندهء اين اجرام ، سر تعظيم فرود مىآورد و موضوع تصادف و اتفاق را كه به گفتهء برخى از بىخردان مبدأ پيدايش نظام هستى پنداشته شده ، جز افسانهء كودكانه و بچه‌گانه چيزى نخواهد پنداشت .